Now Reading
Ζήτω το 1821, ζήτω το έθνος των Ελλήνων

Ζήτω το 1821, ζήτω το έθνος των Ελλήνων

Τέτοιος οργασμός πατριωτισμού, μόνο, κάθε 200 χρόνια, συμβαίνει. Κι όπου οργασμός,  κίνηση. Κι όπου κίνηση… χρήμα. Τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν αποτελούν τροφή  σκέψης για το νου και τη συνείδηση. Ούτε πρόκληση για κριτική σκέψη ώστε να ταρακουνηθούν συθέμελα οι αρχές που ανεπεξέργαστα έχουμε διασφαλίσει.( Για την  εξιχνίαση ενός εγκλήματος, λένε, «ακολούθησε το χρήμα»).

Αλλά,..

… αποτελούν την ιδανική αφορμή, ελληνικών και ξένων επιχειρήσεων να δημιουργήσουν  νέα προϊόντα “αφιερωμένα”  στον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία. Οι παραδοσιακές στολές, τα σύμβολα και τα απελευθερωτικά συνθήματα από συγκινησιακά ενθυμήματα έγιναν σύγχρονες δημιουργίες και αξεσουάρ στο βωμό της μόδας. Το “Bouboulina” είναι ολόκληρη κολεξιόν ρούχων,  μια συλλογή αξεσουάρ ονομάζεται “Tsarouhia” και μεταξύ πολλών ακόμα, ο Γαλλικός Οίκος Hermès, κυκλοφόρησε το συλλεκτικό μαντήλι με τίτλο “Ελευθερία”.  Τέλος, με το «Dior Celebrates Greece», ο γνωστός οίκος, φώτισε το Παναθηναϊκό Στάδιο με μια εντυπωσιακή (επαναστατική) επίδειξη μόδας. Αυτό, ειπώθηκε στα κανάλια!!!

 The Greek Revolution Moustache ( Design: Nikos Mainaris ) 

Τα δε παιδικά βιβλία,..

… έχουν κρύψει όλο τον ηρωισμό μέσα στις σελίδες τους, ώστε  απελευθερώνοντάς τον, στα μικρά μυαλουδάκια να δημιουργηθούν οι μελλοντικοί … ήρωες; Τι μας διδάσκει ο ηρωισμός. Εμείς είμαστε οι σωστοί κι όλοι οι άλλοι οι λάθος; Κι όλα τελειώνουν στην νίκης; Νικήσαμε μόνοι μας; Η πολιτική, τι ρόλο έπαιξε στην ιστορία την επανάστασης. Οι σύμμαχοι ήταν πραγματικοί σύμμαχοι; Που βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος σ’ όλο αυτό. Ένα παιδί που του επιτρέπουμε να παρακολουθεί σαχλές Επιθεωρήσεις στο θέατρο και ανούσια ριάλιτι στην τηλεόραση,  α μη τι άλλο, διαθέτει την απλή ικανότητα να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Γιατί δεν του δίνουμε την επιλογή της κρίσης;

Φυσικά,..

… η ανάγκη «τιμής στην απελευθέρωση», δε λείπει κι απ’ τα παιχνίδια. Είτε φυσικά, είτε διαδραστικά, είτε ηλεκτρονικά. Το διαδίκτυο γέμισε με ηρωικές μορφές του ΄21 να μιλούν, να κινούνται, να πολεμούν και για άλλη μια φορά να μας κάνουν υπερήφανους. Έχουμε, όμως, εξηγήσει στους μικρούς μας πολίτες, τι είναι περηφάνια;  Ας πούμε πως είναι ένα έντονο  συναίσθημα χαράς και συγκίνησης, για την ηθική μας αξία και η πρόθεσή μας να τη διαφυλάξουμε. Ας πούμε, πάλι, ότι έτσι νοιώθουμε για τους αγώνες των προγόνων μας. Είναι λογικό. Εμείς τι κάνουμε για τις δικές μας ηθικές αξίες; Και ποιες είναι;  Δε θα έπρεπε να τις μάθουμε πρώτα; Και μετά να τις διδάξουμε, ακόμα και μέσα απ’ τα παιχνίδια, πριν από τους πολέμους και τους ηρωισμούς ή παράλληλα. Η μεγαλύτερη τιμή στους προγόνους μας είναι να διαφυλάξουμε  τις δικές μας ηθικές αξίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Παιχνίδι playmobil

Όσο για το θέατρο,..

… μετράει καμιά δεκαριά παραστάσεις μ’ αυτό το θέμα. Η αλήθεια είναι πως απ’ τους ανθρώπους του θεάτρου, περίμενα περισσότερη πρωτοτυπία. Να επικεντρώνεσαι σε ήρωες της επανάστασης ή να τους σατιρίζεις, θέλοντας να τονίζεις τη σπουδαιότητα μιας προσωπικότητας ή ακόμα να συγκρίνεις με χιούμορ εποχές και γεγονότα με τη σύγχρονη εποχή χάριν ευθυμίας είναι εύκολο και παρωχημένο. Ο στόχος του θεάτρου – στο προκείμενο θέμα – θα πρέπει να είναι η συνομιλία με το παρελθόν Η επανάσταση δεν αποτελούταν μόνο από ήρωες. Για να πετύχει υπήρχε ο άγνωστος πολίτης: εκείνος που υπέμενε τα πάντα χωρίς να μιλά, που δούλευε για να ζήσει την οικογένειά του, που δεχόταν διακρίσεις στη φορολογία (αυτό είναι γνώριμο ακόμα) και σφαγές   αιχμαλωσίες, εξισλαμισμούς,  παιδομαζώματα. Αυτός ήταν ο πολίτης (ο ραγιάς) που προετοίμαζε το έδαφος της επανάστασης. Και δεν έχω δει κανέναν να τον τιμά ή να του αφιερώνει ένα προϊόν.

Οδυσσέας Ελύτης, εἶπεν:

«Ήρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές, οι εχθροί μου, το παμπάλαιο χώμα πατώντας και το χώμα, δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους. Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη, βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα υποταγή και δύναμη, το παμπάλαιο, φως εξουσιάζοντας. Και το φως δεν έδεσε, ποτέ, με τη σκέπη τους. Ούτε μέλισσα καν δεν γελάστηκε, το χρυσό ν’ αρχίσει παιχνίδι, ούτε ζέφυρος καν, τις λεύκες να φουσκώσει ποδιές. Έστησαν και θεμελίωσαν στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς και επαύλεις ξύλα και άλλα πλεούμενα, τους νόμους τους, θεσπίζοντας, τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας. Και το μέτρο δεν… έδεσε ποτέ με την σκέψη τους…» .

Φ.Β
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!