Το παγκάκι

Μ’ αρέσουν τα παγκάκια. Σε ποιον δεν αρέσουν. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει ξαποστάσει σ’ ένα απ’ αυτά. Ή ζευγαράκι που δεν το έχει τιμήσει με τη φλόγα του έρωτά του. Ή πιτσιρίκι που να μην πατήσει πάνω του σαν δεινός ακροβάτης και να φωνάξει «κοίτα μαμά τι κάνω!» για να το θαυμάσει η αιώνια οπαδός του. Πόσοι καλλιτέχνες δεν έχουν εμπνευστεί από ένα μοναχικό παγκάκι. Δεν είναι τυχαίο που κοσμούν πάρκα, πλατείες, στάσεις των λεωφορείων. Ακόμα και αυλές σπιτιών. Τα σημερινά παγκάκια είναι η εξέλιξη των ξύλινων πάγκων που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα για τις κοινωνικές και λατρευτικές εκδηλώσεις, στις συνελεύσεις του Δήμου και στην αγορά.

Το παγκάκι είναι…

… κοινωνικό στοιχείο μιας πόλης. Είναι φτιαγμένο για περισσότερους από έναν άνθρωπο. Είναι προφανές, λοιπόν, πως έγινε με σκοπό τη συναναστροφή, την κοινωνικοποίηση, την ανθρώπινη επαφή. Δεν έχει ρωτήσει κανένας σε «πιασμένο» παγκάκι την άδεια για να καθίσει. Πηγαίνει και κάθεται. Μάλιστα με περισσό θάρρος αν κάποιος έχει «απλωθεί» σ’ ολόκληρο το παγκάκι, ο έτερος που θέλει να καθίσει χρησιμοποιεί την απλή έκφραση: «Κάνετε χώρο να καθίσω κι εγώ;» Γιατί; Γιατί το παγκάκι ανήκει σε όλους δικαιωματικά. Είναι σύμβολο ελευθερίας, προσωπικής απόφασης και διακριτικό κοινωνικής τάξης!!! Δε θα καθίσει ο εκατομμυριούχος στο παγκάκι να ξαποστάσει. Δεν πάει με τα πόδια στη δουλειά, δεν κουβαλάει τις σακούλες με τα ψώνια, δε βγάζει τα κουτσούβελα βόλτα, δεν είναι άστεγος ώστε να το χρησιμοποιεί για κρεβάτι.

Την μεγάλη ιδέα…

… της Επανάστασης, να την καταλάβω. Η Μεγάλη Ιδέα της εθνικής ολοκλήρωσης, να την κοροϊδέψω. Τη μεγάλη ιδέα που έχει ο καθένας για τον εαυτό του, να μη τη σχολιάσω. Αλλά το μεγάλο περίπατο με 105 απρόσιτα σιδερένια παγκάκια αξίας 128.000 € να με συμπαθάτε αλλά, σε μια Ελλάδα που υποφέρει στην κυριολεξία δεν αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητά τους.  Ο καθένας έχει δικαίωμα να κλειστεί μέσα σε μια γυάλα και να διαλέξει σε ποιο μικρόκοσμο θέλει να ζήσει. Μόνο που πρέπει να το κάνει με τους δικούς του πόρους κι όχι όταν ηγείται μιας αρχής. Κι ενώ η κατακραυγή έφτασε στα αυτιά της εξουσίας, ακόμα επιμένουν να μας χαλούν την αισθητική και τη νοημοσύνη μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ένας καλοφτιαγμένος (κακοφτιαγμένος)…

… πεζόδρομος, χωρίς ζωή, πόσο «Μεγάλος» μπορεί να είναι; Κι όταν λόγω φτώχειας, κορονοϊού και καθημερινής ανθρωποφοβίας από τα μέσα ενημέρωσης, πόσο κοινωνικό ρόλο μπορεί να παίξει ένα παγκάκι; Κι αν ήταν υψηλής αισθητικής αξίας που θα ξεγελούσε τη μιζέρια μας έστω και για λίγο θα νοιώθαμε ένα νοιάξιμο απ’ την πολιτεία. Γιατί η ανέχεια και ο θυμός, μέσα σε ένα βράδυ έχουν τη δύναμη να μετατρέψουν τα «οΘεός να τα πει, παγκάκια» σε μια μάζα σίδερου τόσο παραμορφωμένη, χωρίς καμιά ελπίδα επιδιόρθωσης. Και η ετυμηγορία – για άλλη μια φορά –  θα βγάλει ένοχους τους θυμωμένους, με δικαστές ένα πλήθος άλλων θυμωμένων. Που πείστηκαν πως καταστράφηκε το “λουλούδι” τους. Χωρίς να υποψιάζονται πως οι ίδιοι είναι η σάπια ρίζα που απομυζά για να υπάρχει. Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να σώσουμε τη ρίζα και το λουλούδι θ’ ανθίσει μόνο του. Γιατί αυτή είναι η σωστή σειρά των πραγμάτων.

Φ.Β
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!