Now Reading
Το μισός που μας ενώνει

Το μισός που μας ενώνει

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα κι ο κόσμος είναι ακόμα ανασφαλής και επικίνδυνος. Αλλά είναι επίσης, πιο δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι οι περισσότεροι φαίνεται να αποδέχονται την ανασφάλεια ως αναπόφευκτη και να προσπαθούν να την εμποδίσουν να διεισδύσει στην ζωή τους. Πώς, όμως, είναι δυνατό να συμβεί αυτό, όταν απ’ τις θυσίες που παρέχουν στην οργανωμένη πολιτεία, όποτε τους ζητηθεί, έχουν την ελάχιστη προσδοκία μιας αξιοπρεπούς ζωής κι αυτό που λαμβάνουν είναι προδοσία και περιφρόνηση; Και τέλος, το μόνο που διακρίνεται  βέβαιο είναι μια κοινωνία που οι σχέσεις και οι θέσεις εργασίας, αλλάζουν, συνεχώς, προς το χειρότερο. Κι η θυσία παρατείνεται.

Τα συναισθήματά…

… ανεβοκατεβαίνουν σαν τρελά. Κι ο άνθρωπος παγιδευμένος σ’ έναν έντονο αρνητισμό, γεμάτος θυμό, θλίψη, ενοχές και ζήλια, βρίσκεται μόνιμα σε μια τοξική κατάσταση, που ενώ θα έπρεπε να υπάρχει τρόπος να καταλαγιάζεται, ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός την ανατροφοδοτεί. Οι πολιτικοί, υποτίθεται, πως συντονίζουν τις προσπάθειές τους για το κοινό καλό και όχι για να αντιμάχονται μεταξύ τους. Τα βιβλία προορίζονται να εμπνεύσουν τους αναγνώστες και όχι να τους αποπροσανατολίσουν. Οι κριτικές βιβλίων, θα πρέπει να μας βοηθούν να κατανοούμε το περιεχόμενο των αναγνωσμάτων κι όχι να ενθαρρύνουν την αγορά τους ή να κατηγορούν τον συγγραφέα. Όσο για τα κοινωνικά δίκτυα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εστιάζουν, κυρίως, στο να αποδείξουν τους «άλλους» λάθος – εκείνους που πιστεύουν διαφορετικά – και αυτόματα μας παρουσιάζουν “έτοιμους εχθρούς”.

Είναι λίγα…

… απ’ τα αμέτρητα παραδείγματα όπου οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τις φωνές τους για να κάνουν τα πράγματα καλύτερα. Εκφράζουν τις απόψεις τους απλώς για να βλάψουν τους άλλους. Το μίσος που βλέπουμε καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις ειδήσεις ή τις πιο ανέμελες συνομιλίες, δεν μας κάνει καλό ως κοινωνία. Η πρωτόγονη ικανότητα να ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς είναι μια ουσιαστική στρατηγική επιβίωσης. Ωστόσο, είναι παράλογο μετά από αιώνες ανακαλύψεων και βελτιώσεων στην ιατρική, την εκπαίδευση, την τεχνολογία και τόσους άλλους τομείς να εξακολουθούμε να αισθανόμαστε υπό συνεχή επίθεση, σε καιρό ειρήνης.

Το μίσος…

… είναι προσωπική υπόθεση. Αυτό που προκαλεί θυμό δεν είναι. Και θυμό δεν προκαλεί το αντικείμενο του μίσους. Προκαλούν οι καταστάσεις που βιώνουμε και ψάχνουμε τον «αποδιοπομπαίο τράγο» για να του φορτώσουμε τα δικά μας λάθη, τις δικές μας παραλείψεις και να δημιουργήσουμε τα ψεύτικα άλλοθί μας προκαλώντας – κυριολεκτικά – εγκλήματα. Όταν μπορούμε να παρατηρήσουμε άλλες απόψεις, χωρίς να κρίνουμε, δεν χρειάζεται να μισούμε. Το να είσαι διαφορετικός δεν σημαίνει καλύτερος ή χειρότερος. Το διαφορετικό είναι απλά διαφορετικό. Μας έχουν διδάξει ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Γι’ αυτό οι άνθρωποι πιστεύουν πως η καταστροφή της φήμης κάποιου άλλου, τους δίνει τεράστια δύναμη. Αν το μίσος δίνει δύναμη, τότε η αγάπη τι κάνει; Η ανοχή; Η συγχώρεση; Η αγκαλιά; Το χαμόγελο; Ναι ξέρω: το πρόβλημα με την αγάπη είναι πως θέλει πολύ δουλειά. Θέλει μεγάλη αγάπη για τον εαυτό μας, πρώτα. Ενώ το μίσος, κλιμακώνεται γρήγορα. «Ευκολάκι».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τι είναι καλό και τι κακό

Φ.Β

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!