Now Reading
Το χρονικό μιας καραντίνας..

Το χρονικό μιας καραντίνας..

Διανύουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο τους τελευταίους δύο μήνες, με πολύ άγχος, φόβο, ανησυχία,  για τον άγνωστο και επιθετικό αυτό ιό για την ζωή μας.  Μπήκε στις ζωές μας ξαφνικά και μας αναστάτωσε ό,τι μέχρι σήμερα είχαμε δεδομένο.

Την καθημερινότητα μας, τις δουλειές μας, την επαφή με τους αγαπημένους μας, μα κυριότερα την υγεία μας.

Αν και δεν ξέρω και δεν μπορώ σαφώς να γνωρίζω πως βίωσε ο κάθε ένας από εμάς αυτή την καραντίνα, είμαι σίγουρη πως σε πολλές περιπτώσεις, λειτούργησε σαν ένα κουδουνάκι, σαν μια προειδοποίηση, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως η κάθε στιγμή είναι για να την ζούμε με όλη της την δύναμη και να μην την προσπερνάμε!

Με αυτή την πεποίθηση και με μερικά “χαστούκια”, σε προσωπικό πάντα επίπεδο, κύλησε και για εμένα αυτή η περίοδος.  Ήθελα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας την δίκη μου εμπειρία, το χρονικό μιας καραντίνας..

Τρέχω και δεν φτάνω..

Τρέχω όλη μέρα να προφτάσω τα πάντα. Δουλειά, σπίτι, παιδί, δουλείες σπιτιού, τον εαυτό μου και τελικά τα μισά κάνω κ στο τέλος δεν είμαι και ικανοποιημένη και είμαι και πτώμα από την κούραση. Έμαθα λοιπόν, να αφήνω λίγο χώρο και χρόνο στα πράγματα και να αλλάξω λίγό τη σειρά τους.

Δουλειά, δουλείες κτλ..

Καθώς δούλευα και δουλεύω ακόμα  από το σπίτι, δεν είχα την πολυτέλεια για βόλτες και περπάτημα συνεχώς, πέρα από πολύ αργά το απόγευμα, οπότε ο χρόνος που έδινα στον τρίχρονο γιο μου όλη μέρα ήταν πολύτιμος και ιερός. Περισσότερο από δουλειές σπιτιού και ότι άλλο θεωρούσα εγώ ότι με δυσκόλευε και απαιτούσε τον χρόνο μου. Έμαθα να κάνω πράγματα με την οικογένεια μου, πολύ περισσότερο από ότι πριν, καθώς είμασταν μαζί σε όλο αυτό οι 3 μας.

Ανακάλυψα πως μπορώ να ζωγραφίζω καλύτερα από ότι πίστευα και έφτιαξα πολλές ζωγραφιές με το μικρό μου καθώς και χειροτεχνίες.

Ξεκίνησα επιτέλους να διαβάζω ένα βιβλίο που έλεγα πολύ καιρό πως ήθελα να το ξεκινήσω. Δεν το έχω τελειώσει αλλά εγώ το ξεκίνησα!

Τύφλα να έχει ο Πετρετζίκης..

Έφτιαξα τόσα πολλά πράγματα, πίτες, κέικ, φαγητά! Έγινα η καλύτερη φίλη των supermarket και του Πετρετζίκη. Δοκίμασα όλα όσα δεν προλάβαινα να κάνω τόσο καιρό…και με τον καλύτερο βοηθό, τον μικρό μου σεφ!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τράβηξα τις κοτσίδες μου!

Έμαθα τόσο πολύ να είμαι σπίτι και διάβαζα στην αρχή ότι έγραφε ο καθένας για τον Κορονοϊό, με αποτέλεσμα να με κατακλύσει το άγχος και η φοβία! Κάποια στιγμή μπούκωσα τόσο πολύ που είπα όχι! Φτάνει ! Ως εδώ…

Μετά από είκοσι μέρες αποφάσισα να στείλω μετακίνηση 6 και να αρχίζω να μετακινώ κ το κορμί μου γενικά! Αφού γυρίζαμε από τη βόλτα μας, έκανα την αγαπημένη μου και σωτήρια για εμένα γιόγκα! Άλλαξε τη ροή της ημέρας μου, την ενέργεια μου, με έκανε χαρούμενη και μου έδινε στόχο για την ημέρα, ο οποίος ήταν καθαρά δικός μου, όντας κλεισμένη σπίτι με ότι αυτό συνεπάγεται για την δική μας οικογένεια.  Ήταν η δική μου στιγμή μέσα στην ημέρα, ακόμα και αν με έπαιρνε μεσάνυχτα για να κάνω έστω και δέκα λεπτά.

Μια είναι η ουσία..

Μα το πιο σημαντικό από όλα, ήταν ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη.. γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν και περνούν πολύ δύσκολα μέσα σε όλη αυτή την τρελά που επικρατεί. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα πολύ πολύ απλά, που εγώ είχα στο σπίτι μου. Γιατί η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό και η οικογένεια αναντικατάστατη. Η αγάπη και το φως είναι αυτά που πρέπει να οδηγούν τις καρδιές  μας… και προσπαθώ να το έχω οδηγό ..

Καλή δύναμη σε όλους..

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!