Now Reading
Σάββας Κοβανίδης: ένας ποιητής… της Γλυπτικής

Σάββας Κοβανίδης: ένας ποιητής… της Γλυπτικής

Τον γνώρισα μέσα από ένα μακροσκελές γράμμα. Εγώ, ένα βιογραφικό του ζήτησα για να παρουσιάσω το έργο του αλλά, εκείνος μου έκανε την τιμή να ξετυλίξει –  όσο πιο συνοπτικά μπορούσε – την ιστορία της ζωής του. Οι λέξεις του ήταν τόσο σωστά δομημένες κι οι εικόνες που δημιουργούσαν, μοιάζαν με ταξιδιάρικα όνειρα. Θα μπορούσε να ήταν λογοτέχνης. Θα ήταν ασέλγεια να επέμβω σ’ ένα τέτοιο ταξίδι εσωτερικών αποκαλύψεων. Για να μην χαθεί η μαγεία της αφήγησή του, άφησα τα κείμενα, όπως μου τα έστειλε. Παρόλο που υπηρετεί τόσο άρτια τον γραπτό λόγο, η τέχνη  που διάλεξε για να αποτυπώνει τις λέξεις, τις εικόνες και τις προσδοκίες του είναι η γλυπτική.  Όπως λέει ο ίδιος: «Είδα ότι μπορούσα να φτιάχνω πραγματάκια που ικανοποιούσαν εμένα και με «γέμιζαν», ενώ άρεσαν και σε κάποιους απ’ όσους τα έβλεπαν».

Ο Σάββας Κοβανίδης…

… γεννήθηκε στις Σέρρες πριν από 67 χρόνια. Απέκτησε πτυχίο ηλεκτροτεχνίτη αλλά, μέχρι να εξασκήσει το επάγγελμά του πέρασε από ένα σωρό επαγγέλματα – ανειδίκευτος εργάτης, συντηρητής ηλεκτρολόγος σε κατασκηνώσεις, οδηγός της Πυροσβεστικής, ιδιωτικός ντετέκτιβ… μέχρι που τον «… πήρε η θάλασσα. Όλα πρωτόγνωρα, όλα τεράστια , όλα επικίνδυνα και παράξενα. Όλα, όμως, θαυμάσια στα μάτια ενός δεκαεξάχρονου παιδιού. Τότε ήταν που άρχισα να κάνω «βουτιές» μέσα μου. Απομόνωση, απεραντοσύνη, ηρεμία, νέες εμπειρίες νέες απορίες και απρόσμενες συχνά απαντήσεις, ήταν οι τέλειες συνθήκες για αυτό… και στο πίσω μέρος, η προσμονή για το νέο λιμάνι. Το ταξίδι ήταν το ποθούμενο».

Έργα σε χαλκό, κασσίτερο και κεραμικό.
«Κάθε φορά…

… που έβγαινα στην επιφάνεια από τις «βουτιές», έφερνα και κάτι από τον βυθό μου. Ένα σκαλισμένο πετραδάκι , μια ζωγραφιά, ένα σκίτσο, δύο λεξούλες βαλμένες δίπλα-δίπλα σε μια προσπάθεια για ένα ποίημα και ανακάλυψα σιγά-σιγά ότι μπορούσα να κάνω και άλλα πράγματα με τα χέρια μου πέρα από το να παραλληλίζω ηλεκτρογεννήτριες , να επισκευάζω βίντσια, να χαϊδεύω κορίτσια, ή να ρίχνω ένα χαστούκι κάποιες φορές, προκειμένου να σώσω το τομάρι μου από κάποιες επικίνδυνες καταστάσεις. Ταξίδεψα αρκετά, σε πάρα πολλές χώρες και έζησα διάφορα. Κάποια στιγμή κουράστηκα. Και ήρθε ο γάμος. Βρέθηκε ένα μικρό κορίτσι που αποφάσισε να κάνει το …ψυχικό, να με φορτωθεί και να με αντέξει . Είναι η γνωστή… οσία Άννα».

Η δυνατότητα…

… να χρησιμοποιήσω επαγγελματικά αυτές τις ικανότητες, βιοποριστικά θα έλεγα μου δόθηκε το 1983 , όταν βρέθηκα σε ένα εργαστήριο κατασκευής καλουπιών για κεραμικά». Αφού οι καλοθελητές τον αποθάρρυναν, όταν τους δήλωσε πως θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά… «μέσα σε τρείς μέρες, είχα νοικιάσει κατάστημα, είχα φτιάξει πάγκους και τα απαραίτητα εργαλεία και ξεκίνησα». Από τότε έως σήμερα ο Σάββας ζει με την αγαπημένη του Άννα στην Αίγινα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά  (δυο κόρες κι έναν γιο).  Προς έκπληξη των οιωνών, χάρη στην φαντασία, το ζήλο και την παραγωγικότητά του, η γλυπτική εκτός από πάθος έγινε και το μοναδικό βιοποριστικό του μέσο.

Έργα με πέτρα ή κεραμικό υλικό.
 «Το  «κακό»  είναι… 

…ότι  ήταν  τόση  πολλή  η  δουλειά  που  δεν  έμενε  χρόνος  για  μένα. Δημιούργησα  χιλιάδες  (στην  κυριολεξία)  πράγματα  για  άλλους  και  ελάχιστα  για  μένα. Παρ’ όλα  αυτά,  κατάφερα  να  εκθέσω  τρείς  φορές  την  δουλειά  μου  στο  Λαογραφικό Μουσείο  της Αίγινας. Μία φορά σε ιδιωτική αίθουσα, επίσης, στην Αίγινα και μία φορά στο Δημαρχείο της  Βυτίνας.  Δουλειά  σε  πέτρα  κυρίως  αλλά,  και …παίζοντας  με  την  φωτιά, επάνω σε ξύλο και μέταλλο. Εξού και ο τίτλος μίας από τις εκθέσεις μου:  «Πυρός εκφάνσεις».   

Στην ερώτησή μου,..

… πώς βιώνει την «εποχή του κορονοϊού» το ύφος του αλλάζει. «Στο καθαρά “καλλιτεχνικό” κομμάτι εδώ και πολλούς μήνες επικρατεί η απόλυτη απραξία. Δεν έχω πια το ενδιαφέρον, εκείνο το σπίθισμα, εκείνη την ευχάριστη και – όλο υποσχέσεις – έξαψη που σε παρακινεί, σε ωθεί να αρπάξεις ένα αγκωνάρι και να παλέψεις μαζί του, προσπαθώντας να βγάλεις από μέσα του, αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Δεν έχω φιλοτεχνήσει κάτι σχετικό με αυτή την “πανδημία” που μας προέκυψε. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ασχοληθώ με κάτι τέτοιο . Για μένα η τέχνη, η οποιαδήποτε τέχνη, σκοπό της πρέπει να έχει το κάλλος, τον τονισμό και την ανάδειξή του και μέσω αυτού την ψυχική τέρψη και ανάταση. Δευτερευόντως, μόνο, μπορεί να αποβλέπει σε περισυλλογή και προβληματισμό για κάτι άσχημο, πάντα όμως μέσα σε σαφή, κατανοητά απ’ όλους και συγκεκριμένα πλαίσια».

Έργα σκαλισμένα σέ μία πέτρα το καθένα, χωρίς κολλήσεις ή προσθήκες 
«Βλέπω τους ανθρώπους…

… γύρω μου και θλίβομαι αλλά, και τρομάζω με τον φόβο, την καχυποψία και ενίοτε την εριστικότατα που διακρίνεται εμφανέστατα στα μάτια τους. Μόνο τα μάτια βλέπεις, πια. Ήρθαν οι μάσκες-φίμωτρα και μας έκρυψαν-στέρησαν και το χαμόγελο. Ένας κόσμος, μόνο μάτια …και δεν αντέχω χωρίς χαμόγελο. Ζούμε, κλεισμένοι και ταξινομημένοι στα κουτάκια μας , περιμένοντας το εμβόλιο που θα μας …σώσει. Ένα τόσο αμφιλεγόμενο εμβόλιο για μια εξίσου αμφιλεγόμενη πανδημία. Είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός και για τα δύο. Πώς να δεχθώ τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που φάσκουν και αντιφάσκουν; »            

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

«Πώς να δεχθώ…

…την τρομοκρατία και την χειραγώγηση που ασκείται μέσω των καλολαδωμένων Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης για έναν ιό  που σαφώς υπάρχει αλλά, τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτήν που προσπαθούν να μας περάσουν με τον γενικό εγκλεισμό, την οικονομική καταβαράθρωση των μικρών (και όχι μόνον) επιχειρήσεων και αυτά τα εγκληματικά πρόστιμα που (δίκην δικτατορίας) έχουν επιβάλλει. Πώς να δεχθώ και τις εκτιμήσεις των δικών μας “ειδημόνων” που αλλάζουν κάθε λίγο, κατά το δοκούν και που κάποιοι απ’ αυτούς έχουν λερωμένη την φωλιά τους  και την αξιοπιστία τους από προηγούμενες περιπτώσεις “επιδημιών” και εμβολίων;  Θυμήσου την γρίπη των πτηνών και των χοίρων και τα εκατομμύρια που πετάχτηκαν στις χωματερές».

«Δεν χαίρομαι, καθόλου…

… με αυτό που συμβαίνει γύρω μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Ζούμε οργουελικές καταστάσεις. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Οι έννοιες έχουν αλλοιωθεί . Οι αξίες και τα πρότυπα έχουν διαστρεβλωθεί . Τα ήθη έχουν εκφυλισθεί. Κι εμείς, άβουλοι και ανυποψίαστοι αντάμα, έρπουμε σαν κάμπιες ο ένας πίσω από τον άλλον , όσο πιο γρήγορα μπορούμε προς το σκοτάδι που περιμένει να μας καταπιεί… κάμπιες που δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ πεταλούδες» …. Σ’ ευχαριστώ πολύ Σάββα.                                                           

Φ.Β

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!