Now Reading
Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…

Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…

Νεφέλη: Κοιτάζοντας κατάματα τον πόνο… Η ιστορία μιας αποβολής.
Με λένε Νεφέλη…

Με λένε Νεφέλη και σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας το χρονικό της αποδόμησης του δικού μου ονείρου. Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τη Σοφία Σάντα και το Sofia’s Happy Wold που μου δίνουν την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου, που άλλο στόχο δεν έχει παρά να θυμίσει στα κορίτσια εκεί έξω ότι δεν είναι μόνες και φυσικά δεν είναι οι μόνες… Η εμπειρία μου αυτή μετράει κάποια χρόνια πίσω. Όσο για το σήμερα θα σας το αποκαλύψω στο τέλος…

Β’ Χοριακή

“Δεν θα σας πω πόσες προσπάθειες καταβάλαμε με τον σύζυγό μου για να καταφέρουμε να πάρουμε στα χέρια μας την πρώτη μας θετική χοριακή. Δεν έχει σημασία άλλωστε… σημασία έχει ότι τα καταφέραμε. Ζούσαμε το όνειρό μας κι αυτό ήταν το δικό μας προσωπικό θαύμα. Οι μέρες περνούσαν χαϊδεύοντας την κοιλιά μου και μιλώντας στο εμβρυάκι μας.

Θυμάμαι να ψάχνω τα γνωστά σε όλες μας συμπτώματα εγκυμοσύνης. Κάθε τι που ένιωθα ή που πίστευα ότι ένιωθα το βάφτιζα «σύμπτωμα» και ήμουν πολύ ευτυχισμένη γι΄ αυτό. Ανείπωτη η χαρά μας!!! Περιμέναμε με λαχτάρα τη μέρα που θα πηγαίναμε στο γιατρό για να ακούσουμε την καρδούλα του μωρού μας να χτυπά και κάναμε όνειρα για μια ζωή μαζί με το μικρό μας πλασματάκι. Η οικογένειά μας και κάποιοι στενοί φίλοι που γνώριζαν το γεγονός χαιρόταν κι αυτοί μαζί μας!!! Εντάξει, αν δεν ήταν παράδεισος αυτό που ζούσαμε τότε τι μπορεί να ήταν;

https://www.awomanslife.eu/wp-content/uploads/2019/02/accident-3991870_960_720.jpg
Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…
Η αποδόμηση του ονείρου.

Η προκαθορισμένη μέρα για το ραντεβού με το γιατρό είχε φτάσει κι εμείς καθισμένοι στον προθάλαμο του ιατρείου ανυπομονούσαμε να έρθει η σειρά μας. Όταν επιτέλους ήρθε αυτή η ώρα αφού μιλήσαμε λίγο με το γιατρό μας πήγαμε για τον υπέρηχο… Λοιπόν… καμιά χαρά, κανένας ενθουσιασμός, καμιά καρδιά να χτυπά, καμιά ελπίδα. Τι να μας πει κι ο γιατρός… τι να πω εγώ στον άντρα μου κι εκείνος σε μένα. Κανένας λόγος παρηγοριάς δεν ταίριαζε σ’ εκείνη τη στιγμή. Ένα όνειρο αποδομήθηκε τόσο βίαια, ένας παράδεισος χάθηκε τόσο ξαφνικά.

Ειπώθηκαν κάποια διαδικαστικά για την αποβολή, δυο λόγια παρηγοριάς κι ελπίδας για το μέλλον απ’ το γιατρό… δεν θυμάμαι να κατάλαβα τίποτα. Φτάσαμε στο σπίτι… η εκκωφαντική σιωπή τρύπησε τ’ αφτιά μου. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσες ώρες καθόμασταν αγκαλιά με τον άντρα μου προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι είχε συμβεί. Κλάματα άηχα κατέκλυσαν το χώρο κι ένα μη ειπωμένο «γιατί» στοίχειωνε την καρδιά μας.

Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…
Οικογένεια και στενοί φίλοι.

Μην έχοντας ξεπεράσει έστω κι ελάχιστα αυτό που μας είχε συμβεί έπρεπε να «ενημερώσουμε» γονείς και φίλους. Η λύπη όλων έκδηλη και το μόνο που θυμάμαι από κείνη τη μέρα είναι ένα μικρό δικό μου ξέσπασμα: «αν εσείς λυπάστε, εμείς τότε τι πρέπει να κάνουμε;» Όσο περνούσε ο καιρός τα κλάματα αραίωναν η ζωή μας έπαιρνε και πάλι τους κανονικούς της ρυθμούς. Βόλτες, γέλια κι ένα αγκάθι στην ψυχή που δεν αφήναμε κανέναν να καταλάβει ότι υπήρχε. Στο τέλος πίστεψα ότι πέρασε…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το πρώτο παιδικό πάρτι που πήγα μετά τη δική μου αποβολή. Η κόρη της καλύτερής μου φίλης έκλεινε τα τρία της χρόνια, δεν γινόταν να μην πάω. Μα και γιατί να μην πήγαινα άλλωστε αφού είχα αφήσει το παρελθόν πίσω μου (έτσι νόμιζα…). Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά να τρέχουν, να παίζουν, άλλα να με φωνάζουν θεία ή απλά Νεφέλη και να θέλουν όλα να παίξουμε. Βλέπετε η σχέση μου με τα παιδιά ήταν πάντα μοναδική.

Η μάσκα του χαμόγελου.
Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…

Έπαιξα με τα παιδάκια, συνομίλησα με τις μαμάδες που βρισκόταν γύρο μου, γελούσα με τα κατορθώματα των μικρών ατίθασων παιδιών τους και μέσα μου ένιωθα ένα μεγάλο κενό και μια τεράστια θλίψη. Πολλές φορές στη διάρκεια εκείνης της γιορτής αναρωτήθηκα αν οι άλλοι μπορούν να διακρίνουν τα δάκρυα που κυλούσαν μέσα μου ή αν κατάφερα να τα κρύψω καλά. «Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά και κανένα δεν ήταν δικό μου»… από κάποια στιγμή και μετά αυτή ήταν η μόνη μου σκέψη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο αγώνας στο δρόμο προς τη μητρότητα

Κάπως έτσι έφυγα απ’ τις συζητήσεις και τα γέλια. Κάτι γινόταν και δεν μπορούσα να ανασάνω καλά, για κάποιο λόγο ο αέρας λιγόστευε. Υπήρχε γύρο μου πολύ χαρά κι εγώ δεν έβρισκα τη θέση μου κοντά της.

https://www.awomanslife.eu/wp-content/uploads/2019/02/babe-2972221_960_720.jpg
Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…
Απομηχανής Θεός

Κι εκεί που νόμιζα ότι όλο αυτό που αισθανόμουν το είχα κρατήσει μακριά απ’ όλους κάποιος ήταν εκεί και τα παρατηρούσε όλα σιωπηλά. Ένα χέρι «χτύπησε» το ώμο μου και πήρε πάνω του ένα μέρος της θλίψης μου”.

Νεφέλη: Η ιστορία μιας αποβολής…
Σήμερα…

Είναι αλήθεια ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα θυμάσαι αυτή στιγμή. Είτε μιλάμε για μια χαμένη εγκυμοσύνη στην αρχή της, είτε μιλάμε για μια πιο προχωρημένη κατάσταση. Αυτό το «αν» πάντα θα υπάρχει. «Αν τελικά είχε προχωρήσει…», «αν δεν γινόταν αυτή η αποβολή» … »αν». Όμως επειδή στη ζωή το «αν» δεν υπάρχει μη σταματήσετε ποτέ να προσπαθείτε. 

Σήμερα λοιπόν είμαι μαμά ενός υπέροχου αγοριού και σε 3 μήνες θα κρατάω στην αγκαλιά μου και το δεύτερο μωρό μου (αγοράκι κι αυτό). Γι’ αυτό ποτέ μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια. Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις…

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!