Now Reading
Ήρθες Λαμπριάτικα να με συγχύσεις!!!

Ήρθες Λαμπριάτικα να με συγχύσεις!!!

Κάθε χρόνο με μεγάλη αγάπη και σεβασμό (λέω τώρα) αναβιώνουμε τα έθιμα, της γιορτής της Ανάστασης . Άνθρωποι όλων των τεχνών, παλαιόθεν, έχουν απαθανατίσει, σκαλίζει, χαράξει, γράψει για το βίο και την πολιτεία του Θεανθρώπου και των οικείων του. Όμως, οι άνθρωποι της τέχνης δεν αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο σεβασμό κι αγάπη από τους κατόχους των θρησκευτικών θώκων και μέρος των ποιμνίων τους (κοπάδι με τη νεότερη μετάφραση) όταν το θρησκευτικό τους αίσθημα εκφράστηκε μη “παραδοσιακά”. Ξεκινώντας απ’ το παγκόσμιο στερέωμα μια χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιου φαινομένου είναι στον 17ο αι.,  με αφορμή τον πίνακα του Ιταλού ζωγράφου Καραβάτζιο, όταν ζωγράφισε  μια εικόνα του Ευαγγελιστή Ματθαίου για μια εκκλησία της Ρώμης.

Ζωγράφισε, λοιπόν..,

… έναν Ματθαίο, φαλακρό, ξυπόλητο, με σκονισμένα πόδια, που κρατά δεξιά ένα μεγάλο βιβλίο και σουφρώνει το μέτωπο από την ασυνήθιστη ένταση που απαιτεί το γράψιμο. Δίπλα του ζωγράφισε έναν νεαρό άγγελο, που μοιάζει σαν να έχει μόλις κατέβει από τον ουρανό και οδηγεί το χέρι του, όπως ο δάσκαλος το χέρι του παιδιού. Όταν ο Καραβάτζιο παρέδωσε τον πίνακα στην εκκλησία, δημιουργήθηκε αναταραχή. Θεωρήθηκε πως  το έργο του, έδειχνε ασέβεια προς τον Ευαγγελιστή. Ο πίνακας δεν έγινε δεκτός, και ο Καραβάτζιο αναγκάστηκε να ζωγράφισε άλλον. Ο Καραβάτζιο τη γλίτωσε με μια αντικατάσταση.

Ο πίνακας με τον Ματθαίο ταπεινο γέροντα / Ο πίνακας με τον Ματθαίο πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα.
Στην Ελλάδα,..

…το θρησκευτικό μένος απέναντι στην τέχνη, αποτελεί γνώριμη πρακτική. Το 1928 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Στοχαστής” η  έμμετρη τραγωδία, του  Νίκου Καζαντζάκη “Χριστός”.  Μια ανανεωμένη μορφή μεσαιωνικού μυστηρίου. Ήταν μια προσπάθεια του Καζαντζάκη να ερμηνεύσει το θαύμα που ονομάζεται  Χριστός και το θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινη ζωή.   Το παρουσίασε στην ανθρώπινη υπόσταση του, όπως ακριβώς και στα έργα που έγραψε αργότερα, “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” και “Ο Τελευταίος Πειρασμός “. Αυτή η ανάγκη του, να αφήσει το Θεό και ν’ αναζητήσει τον άνθρωπο, μέσα απ’ τον “Θεάνθρωπο”, του στοίχησε τη σχέση του με την εκκλησία. Η οποία ένοιωσε την ανάγκη να “υπερασπιστεί” τον Υιό του Θεού,  λες και χρειάζεται υπεράσπιση.  Ή λες και κάποιος τον πρόσβαλε.

Κι αν πούμε…

… πως ήταν πολύ νωρίς για τόσο προχωρημένες ιδέες, παρόμοια και χειρότερα συνέβησαν με το θεατρικό έργο, του πολυβραβευμένου συγγραφέα Τέρενς ΜακΝάλι, Corpus Christi  που γράφτηκε το 1997 και παρουσιάζει σκηνές από τη ζωή του Ιησού και των 12 μαθητών του από ομοφυλόφιλη σκοπιά. Στην Ελλάδα (2012) προκάλεσε τη πρωτοφανή αντίδραση από παρεκκλησιαστικές οργανώσεις και τη Χρυσή Αυγή. Αλλά όπου κι αν ανέβηκε παγκοσμίως ,αποτέλεσε στόχο μεσαιωνικών διώξεων , κατηγορώντας το ως βλάσφημο και ιστορικά ανακριβές. Χωρίς να σκεφτεί κανείς  – ή να μη θέλει να σκεφτεί – πως, απλά, επρόκειτο για μυθοπλασία.

Αφίσα απ’ το ‘Austin Theatre Project’ όταν πρωτοπαίχτηκε το Corpus Christi, το 2012.
Όμως, όταν το 1964,

… το Εθνικό θέατρο αποφάσισε να ανεβάσει την βυζαντινή τραγωδία: «Χριστός Πάσχων» η πίστη του θρησκευόμενου κοινού, τονώθηκε χαρακτηρίστηκα. το κείμενο, αποδίδεται στον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και αριθμεί 2.632 δωδεκασύλλαβους στίχους με την τεχνική του κέντρωνα (συρραφή από τμήματα αρχαίων τραγωδιών). Παρά τον τίτλο, τον κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η Μητέρα του Χριστού. Οι θρηνητικοί μονόλογοι κι ο σπαραγμός παραπέμπουν στον πόνο άλλων τραγικών μανάδων, της Εκάβης και της Αγαύης. Πενθεί περιστοιχισμένη από ένα Χορό ανώνυμων γυναικών της Γαλιλαίας, με τον Ιωάννη, τον Ιωσήφ από την Αριμαθεία, τον Νικόδημο, τη Μαρία τη Μαγδαληνή κι επτά Αγγελιοφόρους, δυο από αυτούς Άγγελοι από τον ουρανό. Από κοντά οι  Αρχιερείς, η κουστωδία των στρατιωτών κι ο Πιλάτος.

Το ρόλο της Θεοτόκου,

… ενσάρκωσε η  Άννα Συνοδινού, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Για την προετοιμασία της παράστασης η Συνοδινού είχε δηλώσει πως δέχτηκε  με πολλή δυσκολία να υποδυθεί την Παναγία. Έπρεπε να συμβάλει ώστε να τελείται η παράσταση ως Μυστήριο. Στη διάρκεια των δοκιμών και των παραστάσεων νήστευε και απείχα από κάθε ερωτική επαφή. Παρόλη τη “ταπεινότητα κι η ευσέβεια” που έδειξε, η μεγάλη πρωταγωνίστρια απέναντι στο ρόλο, η παράσταση είχε προκαλέσει σάλο και απασχόλησε την Ιερά Σύνοδο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Με ψυχραιμία μαινάδας

Αρχικά,

… αποφάσισε να την απαγορεύσει. Αργότερα, όμως, έδωσε την συγκατάθεσή της με τον όρο να μην ακουστεί χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης.  Δηλαδή απαγόρευσε την αποδοχή ή τον ενθουσιασμός του κοινού απέναντι στο θέαμα – δεν ήταν εκκλησίασμα. Απαγόρευσε την έκφραση του συναισθήματος, της διάθεσης, της γνώμης. Απαγόρευσε την ελευθερία κάτι που περιμένεις στη χούντα του 1964 αλλά,  όχι στη Δημοκρατία του 2012. Κι απ’ το ηθοποιό, στέρησαν το φινάλε της παράστασης. Γιατί ποτέ δεν τελειώνει μια παράσταση αν δεν ακουστεί το χειροκρότημα.

ΑΝ…

…το μήνυμα του Πάσχα είναι η αγάπη, ας  αγαπηθούμε. Κι ας συγχωρέσουμε. Πρώτα απ’ όλους, τους εαυτούς μας. Μόνο, έτσι, κάποια στιγμή, μπορεί να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι . Καλό Πάσχα.

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!