Now Reading
Η Αναγέννηση που λησμονήσαμε

Η Αναγέννηση που λησμονήσαμε

Η Αναγέννηση που λησμονήσαμε

Ας μην γελιόμαστε. Ο κορονοϊός ήρθε και θα μείνει. Και είναι πιθανό να φέρει μαζί και στενούς συγγενείς του: μεταλλάξεις, εξελίξεις, επανεμφανίσεις… Η ανικανότητα του παγκόσμιου πολιτικού κόσμου να προστατεύσουν (;) ή να θεραπεύσουν (;) τους πολίτες τους, φέρνει ως μόνες λύσεις για την ασφάλεια τους την απόσταση, τον εγκλεισμό και τη μάσκα. Δηλαδή, την αποξένωση, την απομόνωση και την κατάργηση της εκφραστικότητας. Αλλά αυτό που πρωταρχικά συμβαίνει είναι, ότι –  μ’ αυτή την τακτική –  μειώνονται οι εμπειρίες.

Οι εμπειρίες…

… είναι ουσιώδης σημασίας για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Μαζί με τη γνώση, διαμορφώνουν χαρακτήρες, προσωπικότητες, ανοίγουν νέες προοπτικές. Όπως η αναζήτηση του νοήματος της ζωής από τη δέσμευση σε στόχους και την αποδοχή νέων προκλήσεων. Μαθαίνει να εκθέτει τον εαυτό του σε καταστάσεις που έχουν αξία κι όχι σε όρια που παρέχουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Και, κυρίως, έρχεται αντιμέτωπο με ποικιλία συναισθημάτων: ενθουσιασμό, χαρά, αγάπη, ευτυχία, άγχος, φόβο… κι όχι αποκλειστικά με τα δύο τελευταία.

Η Αναγέννηση που λησμονήσαμε: Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας
Κι εδώ έρχεται…

… το μεγάλο ερώτημα: Μήπως, ο άνθρωπος, αρχίζει να χάνει την προσωπική του ταυτότητα; Την αυτοσυνείδηση; Την αυτονομία; Και τελικά, την απλή, καθημερινή του σκέψη; Ποιες αξίες εκφράζει; Σε ποιες πεποιθήσεις πιστεύει; Τι επιλογές έχει; Υπάρχουν ιδέες που αναπτύσσει ή όλες περικλείονται στη μια και μόνο λέξη: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ. Κι αυτή η λέξη όταν δεν της βάζεις όρια μεταφράζεται σε ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ. Πείνα, ανέχεια, φόβος, τιμωρίες, μάγισσες και χαρτορίχτρες, θάνατος στις τέχνες, μονόπλευρη ενημέρωση και μια εκκλησία που παρεμποδίζει την ελεύθερη σκέψη με απόψεις παραπλανητικές, ανακριβείς κι επικίνδυνες. 

Πριν από έξι αιώνες…

.., περίπου, ο άνθρωπος, ξύπνησε απ’ τον ύπνο των προκαταλήψεων,  των δεισιδαιμονιών και των δογματισμών που του είχε επιβάλει η εκκλησία και μέσα από τις τέχνες και τα γράμματα, άρχισε να μελετά τον εαυτό του, να εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις, να αποκτά κριτική σκέψη, με αποτέλεσμα να διαμορφώσει καινούργια αντίληψη για τη ζωή και πρόοδο σε όλους τους τομείς. Αυτή η περίοδος ονομάστηκε ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ και της χρωστάμε όσα γνωρίζουμε και χρησιμοποιούμε έως σήμερα. Της χρωστάμε την ποιότητα ζωής και το χαρακτήρα μας.

Ντιέγο Βελάθκεθ – Η Αφροδίτη στον καθρέφτη της (Rokeby Venus). Ολοκληρώθηκε μεταξύ 1647 και 1651.
Η Αναγέννηση που λησμονήσαμε
Αγνοώντας, λοιπόν,..

… ποιοι είμαστε, μέσα σε λίγους μήνες, μετατραπήκαμε από μοναδικές προσωπικότητες σε μάζα. Μια μάζα που φοβάται, που υπακούει άκριτα, που ενημερώνεται ατάραχα, που εμπιστεύεται άχρηστες γνώμες, που αποδέχεται δογματικές αποφάσεις και στείρους φανατισμούς και τέλος χάνει την αυτοεκτίμησή της. Γιατί η μάζα είναι μια ποσότητα ύλης που πλάθεται κι όχι μια ξεχωριστή προσωπικότητα που μεταχειρίζεται τον εαυτό της με αγάπη, με αλήθεια, με αξιοπρέπεια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δε μειώνω…

… τη σοβαρότητα της της πανδημίας, ούτε προτρέπω κανέναν να μην λαμβάνει τα μέτρα του. Όπως προστατευόμαστε απ’ τον ιό που σκοτώνει τον οργανισμό μας, έτσι, πρέπει να προστατευόμαστε απ’ όλους τους πνευματικούς ιούς που σκοτώνουν τη λογική, το συναίσθημα  και τη δημιουργικότητά μας.

Φ.Β

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!