Now Reading
Δεσμώτες στην αδράνεια της εικόνας

Δεσμώτες στην αδράνεια της εικόνας

Καμιά φορά χαζεύω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στο διαδίκτυο. Περισσότερο για να δω τους ευφάνταστους τίτλους των λαϊκίστικων φυλλάδων τύπου: « Συγκλονιστικές μαρτυρίες γέροντα για το μέλλον του σουλτάνου…», «Βρώμες και πόρνοι που…», και να γελάσει το χειλάκι μου. Ρίχνοντας μια ματιά και στα υπόλοιπα πρωτοσέλιδα παρατήρησα μια απίστευτη ομοιότητα στις λέξεις «κλειδιά» που χρησιμοποιούν για να προσελκύσουν αναγνώστες.  Συναγερμός, τρομοκρατία, επιθέσεις, οργή, αστυνομοκρατία, μακελειό, νεκροί, αποτυχία, αίμα, πανδημία, απάτες, κρίση, ανθρωποφάγοι, εφιαλτικό, λουκέτο, δάκρυα, χρέη…

Τέτοια σύμπνοια και…

… ταύτιση απόψεων, θα τη ζήλευαν και τα πιο αυταρχικά καθεστώτα. Κι αν απροσδόκητα χρησιμοποιήσουν τη λέξη «ελπίδα», προσθέτουν ένα αρνητικό επίθετο μπροστά της: μάταιη, χαμένη, ραγισμένη, ψεύτικη, μικρή, αδύναμη, θολή…  Όσο για τις φωτογραφίες που χρησιμοποιούν για να ενδυναμώσουν, τις ήδη τρομακτικές λέξεις – κι εδώ διακρίνεις έναν μικρό ανταγωνισμό – είναι σαν να κάνουν επίδειξη φρίκης. Η τακτική τρόμου που χρησιμοποιούν οι διαφημιστές για να διεγείρουν τους φυσικούς φόβους και να προσελκύσουν το κοινό πέρα ​​από τον τίτλο, στην ενημέρωση έχει πιο βαθείς στόχους.

Τα αρνητικά μέσα ενημέρωσης προκαλούν κατάθλιψη
Φυσικά οι δημοσιογράφοι…

… κι οι υπόλοιποι «πομποί» ενημέρωσης, έχουν ευθύνη να παρέχουν ακριβείς κι περιεκτικές πληροφορίες στους αναγνώστες, όσο τρομακτικές ή απειλητικές κι αν είναι. Αυτό που δεν δικαιούνται είναι να υπερβαίνουν τα όρια που τίθενται, είτε με γραπτούς είτε με άγραφους (ηθικούς) νόμους και να μετατρέπουν την είδηση σε προπαγάνδα. Δίνοντας έμφαση περισσότερο στις ανατριχιαστικές περιγραφές και εικόνες, τότε, το νέο γίνεται θέαμα κι όχι πληροφορία. Με αποτέλεσμα, αντί να χρησιμοποιήσει τη λογική, να φιλτράρει την είδηση και να ακολουθήσει στο τέλος το συναίσθημα, ο θεατής, κυριεύεται από το συναίσθημα, χάνει τη λογική κι ότι συμπέρασμα βγάλει είναι εξ αρχής εσφαλμένο.

Πέρα από οποιαδήποτε…

… είδηση, πληροφορία ή ανακοίνωση το ζητούμενο είναι να έχεις να πεις κάτι σημαντικό. Κι αυτό  να στοχεύει στην διεύρυνση της κριτικής σκέψης και των επιλογών των θεατών. Οι λέξεις έχουν μια δύναμη μοναδική. Ανάλογα με την επιλογή που θα κάνεις μπορούν να ενθαρρύνουν ή να καταστρέψουν. Να βοηθήσουν, να θεραπεύσουν, να υποστηρίξουν, να βλάψουν, να εμποδίσουν, να ταπεινώσουν, να κοιμίσουν… Σε μια τόσο αγχωτική περίοδο όσο αυτή που διανύουμε, χρειάζεται ησυχία, χρόνος κι εσωτερική αναζήτηση. Μια στείρα και καθοδηγούμενη επιλογή πληροφόρησης φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Και δε γίνεται τυχαία. Όπως πολύ σοφά είχε πει «ο προστάτης μας» Αμερικανός πρόεδρος Χάρρυ Τρούμαν:  «Όταν δεν μπορείτε να τους πείσετε, συγχύστε τους».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Με ψυχραιμία μαινάδας

Το υποσυνείδητο ασχολείται με σύμβολα και εικόνες και δεδομένης της υπνωτικής φύσης
της τηλεόρασης

Κι επειδή δεν θεωρώ κανέναν μας άμοιρο ευθυνών, αναρωτιέμαι, τί είναι αυτό που μας εμποδίζει να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Να αρνηθούμε την παρακολούθηση των σκουπιδιών που μας αραδιάζουν και ν’ αναγνωρίσουμε, ως άλλη επιδημία, τη γλοιώδη ενημέρωση. Και, τέλος πάντων, να γιατρευτούμε πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Ή μήπως είναι αργά κι η επανάληψη, έχει πάρει τη θέση του «εθισμού». Άραγε αν τα μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν πιο θετικές πληροφορίες, θα μας ενδιέφεραν; Θα θέλαμε να τις παρακολουθήσουμε;

Φ.Β

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!