Now Reading
Αναφορά στην «απελπισία των ηθοποιών»

Αναφορά στην «απελπισία των ηθοποιών»

Τις τελευταίες μέρες, λόγω κορονοϊού, έχουν βγει διάφορα – αργοπορημένα – δημοσιεύματα με τίτλο «Απελπισμένοι καλλιτέχνες» και δη ηθοποιοί.  Που δεν έχουν τα μέσα να ζήσουν, που οι συμβάσεις στην ελεύθερη αγορά δεν έχουν κατώτερο μισθό, που τα ΔΗΠΕΘΕ αντί να προσλαμβάνουν ηθοποιούς από όλη την Ελλάδα, κάνουν μεταξύ τους συμπαραγωγές με 4-5 άτομα, που οι πληρωμές με ποσοστά είναι η συνήθης απολαβή, που οι χώροι ενοικιάζονται αντί να κάνουν δικές τους παραγωγές – εκμεταλλευόμενοι την ανεργία – και πολλά ακόμα. Αλλά γιατί έπρεπε να φτάσουμε σ’ αυτές τις μέρες για να ξυπνήσουμε από την πολυετή νάρκη μας. Θα μου πείτε, εδώ ολόκληρος ο λαός και ακόμα δεν έχει ξυπνήσει από την απελευθέρωση και μετά.

Οι ηθοποιοί…

… είναι μέσα στο λαό αλλά: δεν τους πιέζει, δεν τους δέρνει, δεν τους παρακαλάει, κανείς, να σπουδάσουν την Τέχνη τους. Είναι η ανάγκη τους να δείξουν στον άνθρωπο πως έχει και άλλες επιλογές στη ζωή του, εκτός απ’ το μονόδρομο που τον πείθουν ν’ ακολουθεί. Όχι με νόμους και κανόνες αλλά σεβόμενοι την ελεύθερη βούλησή του. Τη λειτουργία του μυαλού του που δεν είναι άλλη απ’ το να σκέφτεται, να πλανιέται, να διαχωρίζει και ν’ αποφασίζει. Με μοναδικό γνώμονα τις δικές του ανάγκες, τις δικές του απαιτήσεις, τα δικά του όνειρα.

Αναφορά στην «απελπισία των ηθοποιών»
Για να το πετύχουν…

… αυτό πρέπει πρώτα να έχουν διαφυλάξει τον εαυτό τους. Ένα τέτοιο επάγγελμα αποτελεί κίνδυνο για όλες τις κυβερνήσεις. Κι αυτός είναι ο λόγος που το θέατρο πεθαίνει μέρα με τη μέρα και μαζί του και οι ηθοποιοί. Κι έπρεπε να εμφανιστεί ένας ιός για να βγουν και να αρχίζουν να υπερασπίζονται τη «δουλειά τους». Γιατί δουλειά είναι. Ούτε χόμπι, ούτε παραξενιά. Κι όποιος δουλεύει πρέπει να πληρώνεται. Πρέπει να έχεις ασφάλιση και δυνατό σωματείο. Ούτε να δίνει προσκλήσεις, ούτε ελεύθερες παραστάσεις, ούτε να βγάζει κουτάκι σαν ζητιανιά. Όλ’ αυτά τα γνωρίζει το κράτος κι επιτρέπει με ικανοποίηση αυτή την κατρακύλα έως την τελική εξαθλίωση και εξαφάνιση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
αρχές

Δεν θα αναφερθώ…

… στις μεγάλες σκηνές και τα πενήντα άτομα που δουλεύουν σ’ αυτές. Θα τους πω ένα μπράβο που κατάφεραν να ξεφύγουν. Κι ένα γαμώτο που δε μιλούν, λες και ξέχασαν τι πάει να πει, ν’ αγωνίζεσαι για το μεροκάματο και να μην το έχεις. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Παντελής, Ζερβός,  ο Νίκος Σταυρίδης, ο Λυκούργος Καλλέργης, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Μάνος Κατράκης, ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Γκίκας Μπινιάρης, ο Νάσος Χριστογιαννόπουλος αγωνίστηκαν στην πρώτη γραμμή στον πόλεμο του ’40 τη γλίτωσαν, επέστρεψαν και μεγαλούργησαν. Εμείς οι ηθοποιοί του σήμερα – αν γλιτώσουμε την πείνα – μπορεί να ξεφύγουμε απ’ τον κορονοϊό. Το στοίχημα που πρέπει να μπει είναι μετά την «απελευθέρωση» να γίνουμε πιο σοφοί, πιο διεκδικητικοί και πιο περήφανοι για τη δουλειά μας.  

Φ.Β
Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!