Now Reading
Αγάπη και μίσος για τα παιδιά μας

Αγάπη και μίσος για τα παιδιά μας

Έχουμε τα παιδιά που μας αξίζουν γιατί είναι δικά μας δημιουργήματα. Κι ενώ προσπαθούμε να πλάσουμε ανθρώπους στην καλύτερη εκδοχή μας, ξεχνάμε πως, ήδη με την πρώτη ανάσα τους, κουβαλούν το φορτίο των προσωπικών μας κόμπλεξ και των οικογενειακών προβλημάτων μας. Κάτι σαν το αμάρτημα της Εύας που το κουβαλάμε τόσες γενιές, στα καλά καθούμενα, μόνο που το δικό τους φορτίο δεν το παρασύρει το νερό της κολυμπήθρας. Είμαστε εμείς, οι γονείς, που έχουμε την υποχρέωση να τα ξαλαφρώσουμε απ’ το βάρος για να τα βοηθήσουμε, αργότερα, να αντιμετωπίσουν τα δικά τους βάρη.

Πρόσφατη είδηση…

… στα ΜΜΕ, αναφέρθηκε στη σύλληψη πέντε ανηλίκων, ηλικίας 13-17 ετών, που στα σακίδιά τους βρέθηκαν άδεια μπουκάλια αλλά και μπουκάλια γεμάτα βενζίνη. Τα ίδια τα παιδιά, αποκάλυψαν πως είχαν στόχο να επιτεθούν τη νύχτα σε αστυνομικούς. Παιδιά μέσα στην κύρια εφηβεία. Άγνωστα μεταξύ τους. Που προφανώς δεν ξύπνησαν ένα πρωί και με την επιφοίτηση αποφάσισαν να γίνουν «επαναστάτες» χωρίς αιτία. Κάποιος τους στρατολόγησε, τους ανέβασε το ηθικό, τους έδωσε αξία. Αιτία, λοιπόν, υπάρχει σίγουρα αλλά, όχι για τη συγκεκριμένη επανάσταση. Και βρίσκεται μέσα στο χώρο του σπιτιού. Η συμπεριφορά, η ασφάλεια, η στοργή, η υποστήριξη, τα λογικά όρια, η αγάπη είναι λίγα απ’ τα στοιχεία που μπορεί να αποτρέψουν την παραβατική συμπεριφορά των εφήβων.

Οι έντονες ψυχολογικές…

… μεταπτώσεις, οι εχθρικές και επιθετικές συμπεριφορές προς τους άλλους, η εναντίωση προς κάθε μορφής εξουσίας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι κάποια απ’ τα χαρακτηριστικά της εφηβείας. Που δημιουργούν φόβο ακόμα και σε εκείνον που τα βιώνει. Κι εδώ, μόνο αφορισμοί δε χωράνε. Ένας τρόπος για να αντιληφθούν οι γονείς πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους,  είναι ν’ ανατρέχουν στις επικίνδυνες εμπειρίες που είχαν, οι ίδιοι, ως έφηβοι και τις απαντήσεις της αποδοχής ή της απόρριψης – με τα αποτελέσματα που επέφεραν – που λάμβαναν απ’ τους ενήλικες.

Η έννοια της εφηβείας…

… έχει δημιουργήσει μια γενική δαιμονοποίηση της νεολαίας. Αυτό που  ίσως να θεωρούταν παιδικός ενθουσιασμός πριν από κάποια χρόνια, τώρα αναφέρεται ως εγκληματική πράξη. Και ποινικοποιείται. Για παράδειγμα, ενώ η συγκέντρωση μιας ομάδας ανθρώπων είναι φυσιολογική για την κοινωνία μας, θεωρείται αντικοινωνική συμπεριφορά για τους νέους και ενδέχεται να επιβληθούν μέτρα για την  απαγόρευσή της. Η εφαρμογή της δικαιοσύνης των νέων δεν έχει καμία σχέση με την εγκληματικότητα. Υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις για την πρόληψη της. Όμως, δε θα χρησιμοποιηθούν, ακόμα τουλάχιστον.  Γιατί η πολιτική της δαιμονοποίησης (εμείς εναντίον αυτών), εξυπηρετεί, άμεσα, τις κυβερνητικές προσπάθειες για τη διαχείριση των εντάσεων μεταξύ της πολιτικής ιδεολογίας, της οικονομικής πραγματικότητας και της επιθυμίας να επανεκλεγούν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο αφορισμοί…

… για τη συμπεριφορά των εφήβων είναι λάθος πέρα για πέρα. Άλλωστε, όσοι παραβιάζουν το νόμο ούτε εντοπίζονται, ούτε καταδικάζονται. Πολλοί απ’ αυτούς είναι τόσο εξέχοντα μέλη της κοινωνίας μας που ντρεπόμαστε να τους κοιτάξουμε στα μάτια. Το έγκλημα είναι προσωρινό φαινόμενο στη ζωή των περισσότερων νέων. Η πλειοψηφία των εφήβων θα δείξει κάποιο στοιχείο από αυτό που μας έμαθαν να ορίζουμε ως «αποκλίνουσα» ή «παραβατική» συμπεριφορά. Ίσως αυτή είναι η φυσιολογική εφηβική συμπεριφορά. Εάν συμβαίνει αυτό, γιατί η κοινωνία συγκλονίζεται και δεν σκέφτεται πίσω απ’ όσα ακούει, όταν σπεύδουν οι σχολιαστές  ενημέρωσης στην επισήμανση αυτών των πράξεων ως εγκληματικών; Ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια, η κοινωνία πρέπει να επιδείξει περισσότερη κατανόηση και προσοχή στη μελλοντική της γενιά. Γιατί όλα τα παιδιά είναι όλων μας.

Φ.Β

Δείτε τα σχόλια (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

© ALL RIGHTS RESERVED. ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΚΑΛΑΚΗ.

Πάντε με Επάνω!